آن جا قاطع سفر محقق نشود برود - مثل آن كه قصد ماندن ده روز در آن جا نداشته باشد - وچهار فرسخ برگردد ، بايد نماز را شكسته بخواند . مسأله 1291 - مسافر در صورتي بايد نماز را شكسته بخواند كه تصميم داشته باشد هشت فرسخ برود ، پس كسى كه از شهر بيرون مى رود ومثلا قصدش اين است كه اگر رفيق پيدا كند سفر هشت فرسخى برود ، چنانچه اطمينان دارد كه رفيق پيدا مى كند ، بايد نماز را شكسته بخواند ، واگر اطمينان ندارد بايد تمام بخواند . مسأله 1292 - كسى كه قصد هشت فرسخ دارد ، اگر چه در هر روز مقدار كمي راه برود ، وقتي به حد ترخص رسيد - كه در شرط هشتم معناى آن بيان شده - بايد نماز را شكسته بخواند ، ولى اگر در هر روز مقدار خيلى كمي راه برود كه عرفا نگويند مسافر است - مانند ده متر وبيست متر - بايد نمازش را تمام بخواند . مسأله 1293 - كسى كه در سفر در اختيار ديگرى است - مانند خدمتگذارى كه با آقاى خود مسافرت مى كند - چنانچه بداند سفر أو هشت فرسخ است ، بايد نماز را شكسته بخواند ، واگر نداند بايد تمام بخواند ، ولازم نيست از أو بپرسد ، واگر هم از أو بپرسد لازم نيست جواب بگويد . مسأله 1294 - كسى كه در سفر در اختيار ديگرى است ، اگر بداند يا گمان داشته باشد ، حتى اگر مردد باشد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از أو جدا مى شود ، بايد نماز را تمام بخواند . مسأله 1295 - كسى كه در سفر در اختيار ديگرى است ، اگر اطمينان ندارد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از أو جدا نمى شود ، بايد نماز را تمام بخواند ، هر چند عدم اطمينان أو از اين جهت باشد كه احتمال مى دهد مانعى براي سفر أو پيش آيد ، ولى اگر اطمينان داشته باشد كه از أو جدا نمى شود ، احتمال موانعى كه مورد انتظار نيست ، اثر ندارد وبايد شكسته بخواند . شرط سوم : آن كه در بين راه از قصد خود بر نگردد ، پس اگر پيش از رسيدن به چهار فرسخ از قصد خود بر گردد ، يا مردد شود ، بايد نماز را تمام بخواند .